Czeski

Czeski to język zachodniosłowiański, szczególnie bliski słowackiemu. Z polskim dzieli wiele korzeni i gramatycznych pomysłów. To dobry punkt startu, ale nie gwarancja, że wszystko zrozumiemy bez nauki.

Głównie w Czechach. W kraju usłyszysz różne odmiany regionalne, a potoczna mowa nie zawsze pokrywa się z podręcznikowym standardem. Praga, Morawy i czeski Śląsk nie brzmią identycznie.

Słynne Strč prst skrz krk wygląda jak językowy żart. W czeskim r i l mogą jednak tworzyć ośrodek sylaby. Brak zapisanych samogłosek nie oznacza więc, że zdania nie da się wymówić.

Ahoj to zwyczajne „cześć”, nie tylko powitanie na statku. Děkuji znaczy „dziękuję”. Charakterystyczne ř nie ma dokładnego odpowiednika w polszczyźnie, a kreska nad samogłoską oznacza jej długość, nie miejsce akcentu.

Czeskie čerstvý oznacza „świeży”. Čerstvý chléb jest więc świeżym pieczywem, choć Polak może pomyśleć coś odwrotnego. Takie pary nazywamy fałszywymi przyjaciółmi — wyglądają znajomo, ale znaczą co innego.