Francuski

Tak jak włoski i hiszpański, wyrósł z łaciny używanej na co dzień. Po drodze wpłynęły na niego miejscowe języki celtyckie i język Franków. Współczesna forma ma długą historię — i ślady tej historii wciąż widać w pisowni.

Nie tylko we Francji. Francuski usłyszysz między innymi w Belgii, Szwajcarii, kanadyjskim Quebecu oraz wielu krajach Afryki. Akcent, słownictwo i codzienne powiedzonka zmieniają się wraz z miejscem. Paryż nie ma tu monopolu.

Wymowa zmieniała się szybciej niż zapis. Wiele końcowych spółgłosek przestało być słyszalnych, choć pozostały na papierze. Czasem wracają przy połączeniu z następnym słowem — takie zjawisko nazywa się liaison.

Bonjour to „dzień dobry”, merci — „dziękuję”. Charakterystyczne są samogłoski nosowe, trochę znajome dla polskiego ucha, choć inne niż nasze ą i ę. Francuskie r zwykle powstaje z tyłu jamy ustnej, a nie przez drganie czubka języka.

We Francji osiemdziesiąt to quatre-vingts, dosłownie „cztery dwudziestki”. Dziewięćdziesiąt to quatre-vingt-dix: do tych czterech dwudziestek dochodzi dziesięć. W Belgii i Szwajcarii spotkasz też inne sposoby nazywania części dziesiątek.