Włoski

Podstawą standardowego włoskiego stała się literacka odmiana toskańskiego, zwłaszcza z Florencji. Dużą rolę odegrały dzieła Dantego, Petrarki i Boccaccia. Literatura pomogła zbudować wspólny język na długo przed zjednoczeniem państwa.

Przede wszystkim we Włoszech, ale także w San Marino i części Szwajcarii. Same Włochy są językowo bardzo różnorodne. Obok standardowego włoskiego żyją tu regionalne języki i odmiany, których nie da się sprowadzić do samego akcentu.

Podwójne spółgłoski naprawdę słychać. Pala oznacza łopatę, a palla — piłkę. Różnica tkwi w dłuższym l. Dla polskiego ucha bywa to drobiazg, ale po włosku potrafi zmienić sens całego słowa.

Ciao jest swobodnym „cześć”, zarówno na powitanie, jak i pożegnanie. Grazie znaczy „dziękuję”. Wiele włoskich wyrazów kończy się samogłoską, dzięki czemu zdania mają tak charakterystyczny, otwarty rytm.

Piano, forte, allegro, adagio — te oznaczenia muzyczne przyszły z włoskiego. Piano znaczy „cicho” lub „delikatnie”, a forte — „głośno” lub „mocno”. Na lekcji muzyki można więc mimochodem nauczyć się kilku włoskich słów.