Niemiecki

Niemiecki należy do zachodniogermańskiej gałęzi języków, tak jak angielski i niderlandzki. Pokrewieństwo czasem widać od razu: niemieckie Haus przypomina angielskie house, a Wasser — water.

W Niemczech, Austrii, dużej części Szwajcarii i Liechtensteinie, a także w innych europejskich regionach. Standard pomaga się porozumieć, ale lokalne dialekty potrafią brzmieć bardzo różnie. W Szwajcarii codzienna rozmowa często odbiega od języka podręcznika.

Rozbij je na części. Haustür to Haus, czyli dom, i Tür, czyli drzwi. Dostajesz drzwi wejściowe do domu. W niemieckich złożeniach ostatni człon zwykle mówi, czym jest całość, a wcześniejsze go doprecyzowują.

Hallo i Danke przydają się od pierwszej rozmowy. Warto posłuchać dwóch wersji ch: w ich brzmi inaczej niż w Bach. A litera ß oznacza dźwięk s — nie b, choć na pierwszy rzut oka może je przypominać.

Po niemiecku wszystkie rzeczowniki zapisuje się wielką literą. Nie tylko nazwy własne: także Tisch, czyli stół, albo Freundschaft, czyli przyjaźń. To całkiem wygodna wskazówka, kiedy szukasz sensu w nowym zdaniu.