Portugalski

Portugalski wyrósł z łaciny, a jego historia jest mocno związana z galicyjskim z północno-zachodniej Hiszpanii. Z hiszpańskim dzieli wiele słów, ale własna wymowa sprawia, że w rozmowie różnica jest znacznie większa niż na kartce.

W Portugalii, Brazylii, Angoli, Mozambiku i kilku innych krajach. Większość rodzimych użytkowników mieszka poza Europą. Dlatego oglądając film czy ucząc się z aplikacji, dobrze zauważyć, którą odmianę właśnie słyszysz.

Znak ˜ w ã i õ wiąże się z nosową wymową. Zobaczysz go choćby w pão, czyli „chleb”. Polskie samogłoski nosowe mogą być niezłym punktem wyjścia, ale portugalskich dźwięków najlepiej nauczyć się przez słuchanie.

Olá to „cześć”. Dziękując, mężczyzna zwykle mówi obrigado, a kobieta obrigada. W europejskiej odmianie wiele nieakcentowanych samogłosek mocno się skraca, więc znany z pisma wyraz potrafi zaskoczyć w rozmowie.

Saudade oznacza tęsknotę, często z domieszką czułości i wspomnień. Może dotyczyć osoby, miejsca albo chwili, która minęła. Nie jest magicznie nieprzetłumaczalne — po prostu czasem potrzebujemy kilku słów, by oddać jego odcień.