Szwedzki

Szwedzki należy do północnogermańskiej grupy, razem z duńskim, norweskim, islandzkim i farerskim. Ze współczesnym norweskim i duńskim ma wiele wspólnego. Wzajemne rozumienie zależy jednak od odmiany i osłuchania.

Szwedzki jest też jednym z języków narodowych Finlandii. Fińska odmiana szwedzkiego ma własne cechy i tradycje. Spotkasz ją między innymi na zachodnim i południowym wybrzeżu oraz na Wyspach Alandzkich.

W wielu odmianach szwedzkiego rozróżnia się dwa akcenty tonalne. Liczy się więc nie tylko mocniejsza sylaba, ale też przebieg wysokości głosu. To jeden z powodów, dla których szwedzki wydaje się tak śpiewny.

Hej to „cześć”, tack — „dziękuję”. Litery å, ä i ö są osobnymi literami alfabetu, a nie tylko ozdobionymi wersjami a i o. W słownikach znajdziesz je na końcu, za z.

Fika to przerwa na kawę, często z czymś słodkim i w towarzystwie. Słowo działa też jako czasownik. Nie chodzi o skomplikowany rytuał — raczej o zwykły, miły powód, żeby na chwilę usiąść razem.